Ailede ortak disiplin anlayışı, her şeyden önce çocuğun
ikilem yaşamaması açısından çok önemlidir. Annenin "hayır" dediğine babanın
"evet" demesi başlangıçta çocuğu belirsizliğe ve kararsızlığa, daha
ilerideki yaşlarda ise inatçılığa ve itaatsizliğe sürükler. Nasıl olsa
istediğini eninde sonunda yaptıracaktır. Bu nedenle anne ve baba
birbirlerinin yaptıklarını onaylamasalar bile o an çocuğun yanında itiraz
etmemeleri doğru olur. Çocukta, çelişkiler içinde inatçı, dediğim dedik ve
meydan okuyan bir kişilik gelişmemesi için anne ve babanın kurallar
konusunda tutarlı kararlar almaları gerekir.
Çocukta sık sık görülen yemek yeme sorunu, gece geç yatma ve uyku güçlüğü,
inatçılık gibi davranış bozukluklarını çoğunlukla babanın çalıştığı, annenin
çocuğun eğitimi ile ilgili olduğu ailelerde görülür. Bu tür ailelerde
babanın çocukla daha çok sevgi alış verişinin olduğu, ancak babanın çocuğun
eğitimine ayracak zamanı veya gücü olmadığını da görüyoruz. Az da olsa anne
ve babanın yer değiştirdiği olmaktadır. Annenin onaylamadığı davranışlara
babanın hoş görü ile bakması beraberinde bir başka sorunu da getirmektedir.
Anne saygınlığını yitirmekte, çocukla deyim yerinde ise yüz-göz olmaktadır.
Çocuk yemeyi ret ederek, uyumamakta direnerek, ve sık sık akıl almaz
isteklerde bulunarak annenin gücünü denemektedir.
Sonuç olarak tam sağlıklı anne babalık ve sağlıklı bir aile ortamı
oluşturabilmek herkes için kolay değildir. Ancak çocuk konusunda neye kızıp,
neye kızmayacaklarını, neye ödül neye ceza vereceklerine, hangi kurallarda
esnek, hangi kurallarda kesin davranılacağına önceden karar veren anne ve
babalar çocuğun gelişimi ve eğitiminde tutarlılık gösterirler ve ortak
aldıkları sorumluluğun keyfini çıkarırlar.
